Pramu🤍ප්‍රමූ

  ගැහෙන   නුරාවේ   වෙලුනා   රහසේ   රිදෙන    දුමාරේ   දැනුනා   කී   දේ   තුහින   මකාලා   වෙලුනා   මාගේ   රැදෙන   ලතාවේ   තනි   වී   උන්නා   වේ සයනේ   රටා   රූ   මැකේ මහදේ   සුරා   මත්   වෙලේ   මතකේ   පුරා   මා   දැවේ ඇයගේ   දවා   ලූ   සෙනේ මියුණ   අතීතේ   ඉඩ   නෑ   ආයේ සිහින   ඇසේවී   වියැකී   මාගේ තනිව   අසාවී   හිස්   ආකාසේ ඇය   ම   සරාවී   මනසේ   මාගේ ගිලිහෙනා   කාරණා    මියෙනවා   සිත   මගේ වැරදෙනා   කෙටි   කතා   මට   සදා   ගැති   වෙලා   මම   ම   කී   දේ ....  මට   ම   පෑරේ   ඇති   කියා ...  අහනවා   හැරලු   ප්‍රේමේ ..  යළි   නොආයේ ...  තනිවෙලා ....  තැවෙනවා ..... පද රචනය - බුද්ධි සංදීප ගායනය - චමෙල් ශාවින්ධ තනු නිර්මාණය -...

 ගැඹුරු නින්දක මගේ හදවත සැඟව ගත් ගිනි පුපුරු අළු යට ගින්දරින් ගිනියම් නොවුණු හිත දවාලයි කණමැදිරි එළියට පෙම් හිතක තනි මකනවද නුඹ උරුම හදවත සොයනවද නුඹ ඉඳහිටක නෙතු ගැටෙන නෙතු මත ආදරේ සුව විඳිනවද නුඹ යකඩ රෝදෙට ගියා නෑසී ගැහෙන හිත නුඹෙ රුවෙන් සැනහී පුරුදු අසුනේ කොනට බර වී හෙටත් ඉමි මදහසින් සැනහී පද රචනය - දුලාංජලී අභයරත්න ගායනය - දුලාංජලී අභයරත්න සංගීතය - පමල්ක මන්ජිත කරුණානායක      මම කථිකාචාර්ය රශ්මිකා කටුවාවල. අද ලස්සනට ඉර පායලා තියෙන දීප්තිමත් සෙනසුරාදාවක්. හරියට ම උදේ නවයෙ කණිසමට මට දේශනයක්. මගේ පෞද්ගලික වාහනයෙ ප්‍රශ්නයක් නිසා අද මට පාවිච්චි කරන්න වෙන්නෙ පොදු ප්‍රවාහන සේවය. නවයට තියන දේශනයට නවයට ම යන එක මගේ පුරුද්ද නොවෙන නිසා ම කල් වේලා ඇති ව යන්න කියල හිතාන මතක පිරි මගේ දුම්රිය; ‘ෆවුසිය’ වෙත මම පියමං කළා.       සංසාරගත පුරුද්දකට වගේ දෙවැනි පෙට්ටියෙන් නැගලා අන්තිම පෙට්ටිය වෙනකල් ම ඇවිදගෙන ගිය මම හරියට ම දකුණු පැත්තෙ මුහුණට මුහුණ ලා තියෙන අසුන් යුගලවලින් දුම්රිය ඇදෙන දිශාවට සමාන්තර ව තිබුණු තුන්වෙනි අසුනෙ කෙලවරට වෙලා අසුන් ගත්තා. මගේ මතකය නිවැරදි නම...