Pramu🤍ප්‍රමූ

 ගැඹුරු නින්දක මගේ හදවත සැඟව ගත් ගිනි පුපුරු අළු යට ගින්දරින් ගිනියම් නොවුණු හිත දවාලයි කණමැදිරි එළියට පෙම් හිතක තනි මකනවද නුඹ උරුම හදවත සොයනවද නුඹ ඉඳහිටක නෙතු ගැටෙන නෙතු මත ආදරේ සුව විඳිනවද නුඹ යකඩ රෝදෙට ගියා නෑසී ගැහෙන හිත නුඹෙ රුවෙන් සැනහී පුරුදු අසුනේ කොනට බර වී හෙටත් ඉමි මදහසින් සැනහී පද රචනය - දුලාංජලී අභයරත්න ගායනය - දුලාංජලී අභයරත්න සංගීතය - පමල්ක මන්ජිත කරුණානායක      මම කථිකාචාර්ය රශ්මිකා කටුවාවල. අද ලස්සනට ඉර පායලා තියෙන දීප්තිමත් සෙනසුරාදාවක්. හරියට ම උදේ නවයෙ කණිසමට මට දේශනයක්. මගේ පෞද්ගලික වාහනයෙ ප්‍රශ්නයක් නිසා අද මට පාවිච්චි කරන්න වෙන්නෙ පොදු ප්‍රවාහන සේවය. නවයට තියන දේශනයට නවයට ම යන එක මගේ පුරුද්ද නොවෙන නිසා ම කල් වේලා ඇති ව යන්න කියල හිතාන මතක පිරි මගේ දුම්රිය; ‘ෆවුසිය’ වෙත මම පියමං කළා.       සංසාරගත පුරුද්දකට වගේ දෙවැනි පෙට්ටියෙන් නැගලා අන්තිම පෙට්ටිය වෙනකල් ම ඇවිදගෙන ගිය මම හරියට ම දකුණු පැත්තෙ මුහුණට මුහුණ ලා තියෙන අසුන් යුගලවලින් දුම්රිය ඇදෙන දිශාවට සමාන්තර ව තිබුණු තුන්වෙනි අසුනෙ කෙලවරට වෙලා අසුන් ගත්තා. මගේ මතකය නිවැරදි නම...

  ඔබ   ඇපල්   මලක්   වාගේ ලස්සන   වසන්ත   කාලේ මට   හදිස්සියෙන්   වාගේ   හමු   වූ පායන්න   දෑස   මානේ  -  උණුහුමට   ගින්දරී ගෙනියන්න   මාගෙ   ගානේ  -  මේ   හිත   ම   සුන්දරී දිගු   දෑසෙ   බැල්ම   ඔබගේ  -  ඇයි   සොඳුරු   ඔය   හැටී ඇස්   පියෙන්   ඇදී   කෑලි   කැපෙන   රළු   රාත්‍රියේ කීරි   ගැසෙන   හිත   අනුහස   අයදී   ප්‍රේමයේ එය   පමණක්   ශේෂය   වී   නම්   පූර්වාත්මයේ ඔබ   ගැවසෙන   මා   සිත   අවිනීතයි අවනත   නැති   නෙතටද   අවිවේකයි හුදෙකලාව   අවනඩුවක්   ගෑනු   ළමයෝ ඉටි   රූපෙ   අපුරුව   විඳින්න   මං   හරි   ආසයි පින්තූරෙ   වගේ   ඔබ   හිනැහෙනකොට   මට   ලෝබයි අහිතක්   හිතන්නෙ   නැතිනම්   මං   හරි   ආදරෙයි කියාගන්න   බැරිකමින් ...

  “ රෝස   මලේ   නටුවෙ   කටූ වන   බඹරෝ   ඔහොම   හිටූ නටුව   නොවේ   මල   සිඹිමී මම   ළමයෝ   පැණි   උරමී ”       මව්   පිය   දෙගුරුන්   හෝ   වේවා   හෝඩියේ   ගුරුතුමිය   හෝ   වේවා   මුලින්   ම   අපිට   උගන්වපු   අපිත්   හරි   ආසාවෙන්   ඉගෙනගත්තු   පුංචි   අපේ පුංචි   ලෝකෙ   අපූරුවට   පාට   කරපු   අපූරු   පබැඳුමක්   නේද   මේ ?  මතකද   ඒ   දවස්වල   ඕන ම  සභාවක්   මැද   මහ   උජාරුවට   ඉස්සරහට   ම  ගිහින්   මේ   පද   හතර   මහ   සද්දෙන්   ගායනා   කරල   හැමෝගෙ   ම   අත්පොළසන්   නාදය   මැද්දෙන්   මූණෙ   හිනාවකුත්   ඇඳගෙන   ම   ඔබත්  මමත්   අපි   හැමෝ   ම   එදා   ඒ   ඇවිදන්   ආව   විදිය ?       න...